ح
همه شادی و عشرت باشد ای دوست در آن خانه که مهمانش تو باشی
هر دست که دادند از آن دست گرفتند هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند
همت طلب ار باطن پیران سحرخیز زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند
همه یاران به ســـــر راه تـــو بودیم ولــــــی
غــــم روی تو مرا دید و ز مــن یــغما بــردهـوا هـواي بـهـار اسـت و بـاده بـاده نـاب
به خنده خنده بنوشيم ‚جرعه‌جرعه شراب
حاجت گه جمله جهان اوست
محراب زمین و آسمان اوستهمه دل باخته بودیم و پریشان که غمت همه را پشت سر انداخت مرا تنها برد
هان ای عزیز فصل جوانی به هوش باش در پیری نیاید از تو به غیر خواب
هر ذره که در خاک زمینی بوده ست پیش از من و تو تاج و نگینی بوده ست
هر کاو شراب فرقت روزی چشیده باشد داند که سخت باشد قطع امیدواران
هیچ آدابی و تربیتی مجو هرچه می خواهد دل تنگت بگو
هرکسی را سیرتی بنهاده ام هرکسی را اصطلاحی داده ام
هنر خوار شد جادویی ارجمند
نهان راستی آشکارا گزندهر آنکس را که اندر دل شکی نیست
یقین داند که هستی جز یکی نیستهمه با او ولی او از همه دور
به زیر قبه های ستر مستورهنوزت در سر از شاهی غرور است
دریغا کاین غرور از عشق دور است
همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار
شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبریهر آنکس را که ایزد راه ننمود
ز استعمال منطق هیچ نگشود
هزار بادیه سهل است با وجود تو رفتن
اگر خلاف کنم سعدیا به سوی تو باشمهر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست
ما به فلک می رویم عزم تماشا که راستهر که آمد عمارتی نو ساخت
رفت و منزل به دیگری پرداختهر که تامل نکد در جواب
بیشتر آید سخن ناصوابهان ای دل عبرت بین از دیده عبر کن هان
ایوان مدائن را آیینه ی عبرت دانهمی گویم و گفته ام بارها
بود کیش من مهر دلدارهاهر که جز ماهی ز آبش سیر شد
هرکه بی روزیست روزش دیر شدهمچو نی زهری و تریاقی که دید
همچو نی دمساز و مشتاقی که دیدهر کسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار منهر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویشهر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک
تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینیهمه در چشمه ی مهتاب غم از دل شویند
امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی