xxx

من تشنهء اين هواي جان بخشم ديـوانـه ايـن بـهــار و پــايـيــزم

مـــهر خـوبان دل و دیــن از همه بـی پروا برد رخ شــــطرنج نبرد آنــــچه رخ زیبا بـــــرد

مــن اگــر سايــه ء خـويـشم يـا رب روح آواره مـن كـيـست ؟ كجاست ؟

مکن بر نعمت حق ناسپاسی که تو حق را به نور حق شناسی

موانع تا نگردانی ز خود دور درون خانه ی دل نایدت دور

من دیده به کوی تو گشاده سر بر سر کوی تو نهاده

من در قدم تو می شوم پست تو در کمر که می زنی دست

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست

مگر این وادی دارالجنون است که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

می بهشت ننوشم ز جام ساقی رضوان مرا به باده چه حاجت که مست بوی تو باشم

ما به فلک بوده ایم یار ملک بوده ایم باز همان جا رویم جمله که آن شهر ماست

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ به شرار قهر سوزد همه جان ما سوارا

من آنم که در پای خوکان نریزم مر این قیمت در لفظ دری را

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

منم چون شاخ تشنه دربهاران تویی همچون هوای ابر و باران

من خفته بدم به ناز در کتم عدم حسن تو به دست خویش بیدارم کرد

محرم این هوش جز بی هوش نیست مر زبان را مشتری جز گوش نیست

من به هر جمعیتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش حالان شدم

می رود صبح و اشارت می کند کاین گلستان خنده واری بیش نیست

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن که تو ام آیینه ی بخت غبارآگینی