xxx

من عاشق جانبازم از عشق نپرهيزم من مست سراندازم از عربده نگريزم

گويند رفيقانم از عشق نپرهيزی از عشق بپرهيزم! پس با چه در آميزم؟

پروانه دمسازم می‌سوزم و می‌سازم از بيخودی و مستی می‌افتم و می‌خيزم

گر سر طلبی من سر در پای تو اندازم ور زر طلبی من زر اندر قدمت ريزم

فردا که خلايق از خاک برانگيزند بيچاره من مسکين از خاک تو برخيزم

گر دفتر حسنت را در حشر فروخوانند اندر عرصات آن روز شوری دگر اندازم

گر در عرصات آيد شمس الحق تبريزی من خاک سر کويش با مشک بياميزم.

 

بت من ز در درآمد به مبارکی و شادی به مراد دل رسیدم به جهان بی​مرادی

تو بپرس چون درآمد که برون نرفت هرگز که درآمد و برون شد صفتی بود جمادی

غلطم مگو که چون شد ز چگونگی برون شد تو چگونه​ای ولیکن تو ز بی​چگونه زادی

چه چگونه بد عدم را چه نشان نهی قدم را نگر اولین قدم را که تو بس نکو نهادی

همه بیخودی پسندم همه تن چو گل بخندم به طرب میان ببندم که چنین دری گشادی

 

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد باز آن سلیمان شد تا باد چنین بادا

یاری که دلم خستی در بر رخ ما بستی غمخواره یاران شد تا باد چنین بادا

هم باده جدا خوردی هم عیش جدا کردی نک سرده مهمان شد تا باد چنین بادا

زان طلعت شاهانه زان مشعله خانه هر گوشه چو میدان شد تا باد چنین بادا

زان خشم دروغینش زان شیوه شیرینش عالم شکرستان شد تا باد چنین بادا

شب رفت صبوح آمد غم رفت فتوح آمد خورشید درخشان شد تا باد چنین بادا

از دولت محزونان وز همت مجنونان آن سلسله جنبان شد تا باد چنین بادا

عید آمد و عید آمد یاری که رمید آمد عیدانه فراوان شد تا باد چنین بادا

ای مطرب صاحب دل در زیر مکن منزل کان زهره به میزان شد تا باد چنین بادا

درویش فریدون شد هم کیسه قارون شد همکاسه سلطان شد تا باد چنین بادا

آن باد هوا را بین ز افسون لب شیرین با نای در افغان شد تا باد چنین بادا

فرعون بدان سختی با آن همه بدبختی نک موسی عمران شد تا باد چنین بادا

آن گرگ بدان زشتی با جهل و فرامشتی نک یوسف کنعان شد تا باد چنین بادا

شمس الحق تبریزی از بس که درآمیزی تبریز خراسان شد تا باد چنین بادا

از اسلم شیطانی شد نفس تو ربانی ابلیس مسلمان شد تا باد چنین بادا

آن ماه چو تابان شد کونین گلستان شد اشخاص همه جان شد تا باد چنین بادا

بر روح برافزودی تا بود چنین بودی فر تو فروزان شد تا باد چنین بادا

قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد ابرش شکرافشان شد تا باد چنین بادا

از کاخ چه رنگستش وز شاخ چه تنگستش این گاو چو قربان شد تا باد چنین بادا

ارضی چو سمایی شد مقصود سنایی شد این بود همه آن شد تا باد چنین بادا

خاموش که سرمستم بربست کسی دستم اندیشه پریشان شد تا باد چنین بادا

مـــهر خـوبان دل و دیــن از همه بـی پروا برد

رخ شــــطرنج نبرد آنــــچه رخ زیبا بـــــرد

 

تو مـــپندار که مجنون سَرِ خود مجنون گـشت

از ســمک تا به سماکش کِشش لیـــلی بــرد

 

من به ســرچــشمه خورشید نه خود بـردم راه

ذره ای بــــــودم و مــهر تو مـــرا بالا بـــرد

 

من خسی بی ســر و پایم که به سیل افــــتادم

او که مـی رفـــــــت مرا هم به دل دریا بـرد

 

جام صهبا ز کــجا بـود؟ مگر دســت کــی بود

که به یک جلوه دل و دین ز همه یک جا برد

 

خم ابــــروی تو بود و کــف میــــنوی تو بود

که دریـــــن بزم بـــگردید و دل شیدا بـرد

 

خودت آموختی ام مهر و خودت سوخـــتی ام

با برافروخـــــته رویی که قرار از ما بــــرد

 

همه یاران به ســـــر راه تـــو بودیم ولــــــی

غــــم روی تو مرا دید و ز مــن یــغما بــرد

 

همه دل باخته بودیم و پریشان که غمت

همه را پشت ســر انداخت مرا تنــها برد

 

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

 

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

 

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

 

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

 

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

 

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

 

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

 

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا

 

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

 

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

آنچه حق است اقرب از حبل الورید تو فکندی تیر فکرت را بعید

ای کمان و تیرها برساخته گنج نزدیک و تو دورانداخته

ای ز خوبی بهاران لب گزان بنگر آن سردی و زردی خزان...

روز دیدی طلعت خورشید خوب مرگ او را یاد کن وقت غروب

کودکی از حسن شد مولای خلق بعد فردا شد خرف رسوای خلق

پس مگو دنیا به تزویرم فریفت ورنه عقل من ز دامش می گریخت

هرکه آخر بین تر او مسعودتر هرکه آخوربین تر او مطرودتر