xxx

آن لعبت زیبای من خود در دل شیدای من ساز انالحق می زند آن گه به دارم می کشد

ای بسا اصحاب کهف اندر جهان پهلوی تو پیش تو هست این زمان

از شبنم عشق خاک آدم گل شد صد فتنه و شور در جهان حاصل شد...

سرنشتر عشق بر رگ روح زدند یک قطره فرو چکید و نامش دل شد

با خرابات نشینان ز کرامات ملاف هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد

با گدایان در میکده ای سالک راه با ادب باش گر از سر خدا آگاهی

به گفتار پیغمبرت راه جوی دل از تیرگیها بدین آب شوی.......

که من شهر علمم علیم در ست درست این سخن قول پیغمبر است

به امرش وجود از عدم نقش بست که داند جز او کردن از نیست هست؟

به شرعت زان سبب تکلیف کردند که از ذات خودت تعریف کردند

به نام نقش بند صفحه ی خاک عذارافروز مه رویان افلاک...

عبیرآمیز انفاس بهاری زبورآمیز کبک کوهساری

پیش صاحب نظران ملک سلیمان باد است بلکه آن است سلیمان که ز ملک آزاد است

تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

تو سالها سنگ بودی دلخراش آزمون را یک زمانی خاک باش...

در بهاران کی شود سرسبز سنگ خاک شو تا گل برآید رنگ رنگ

ترک دنیا هر که کرد از زهد خویش پیش آمد پیش او دنیا و پیش

هر که اندر راه ما خاری فکند از دشمنی هر گلی کز باغ وصلش بشکفد بی خار باد

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

هرچه گویم عشق را شرح و بیان چون به عشق آیم خجل باشم زآن

هر آنکس را که ایزد راه ننمود ز استعمال منطق هیچ نگشود

در طریقت هرچه پیش سالک آید خیر اوست در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

در عالم فکر کردن شرط راه است ولی در ذات حق محض گناه است

در دیده ی دیده دیده ای می باید وز خویش طمع بریده ای می باید...

تو دیده نداری که ببینی او را ور نه همه اوست دیده ای می باید

دعا کن به شب چون گدایان به سوز اگر می کنی پادشاهی به روز

دو چیز طیره ی عقل است:دم فروبستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی

ریاست به دست کسانی خطاست که از دستشان دستها بر خداست

روز اول که به استاد سپردند مرا دیگران را خرد آموخت مرا مجنون کرد

زهره قرین شد با قمر طوطی قرین شد با شکر هر شب عروسیی دگراز شاه خوش سیمای ما

زان خشم دروغینش زان شیوه شیرینش عالم شکرستان شد تا باد چنین بادا

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست در حق ما هرچه گوید جای هیچ اکراه نیست

سر برگ و گل ندارم زچه رو روم به گلشن که شنیده ام ز گلها همه بوی بیوفایی

سمیعی و بصیری حی و گویا بقا داری نه از خود لیکن از آنجا

شاهدان گر دلبری زین سان کنند زاهدان را رخنه در ایمان کنند

شرمم از خرقه ی آلوده ی خود می آید که به هر پاره دوصد شعبده پیراسته ام

شهر خالیست ز عشاق مگر کز طرفی دستی از غیب برون آید و کاری بکند

مکن تکیه بر ملک دنیا و پشت که بسیار کس چون تو پرورد و کشت

مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را که صد فردوس می سازد جمالش نیم خاری را

می خوردن و شاد بودن آیین من است فارغ بودن ز کفر و دین دین من است...

گفتم به عروس دهر کابین تو چیست گفتا دل خرم تو کابین من است

رخ شــــطرنج نبرد آنــــچه رخ زیبا بـــــرد

ذره ای بــــــودم و مــهر تو مـــرا بالا بـــرد

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب چون نیک بنگری همه تزویر می کنند

من اگر رندم اگر شیخ چه کارم با کس حافظ راز خود و عارف بخت خویشم

نا امیدم مکن از سابقه ی لطف ازل تو چه دانی که پس پرده که خوب است و که زشت

نیست در دایره یک نقطه خلاف از کم و بیش که من این مساله بی چون و چرا می بینم

نه از لات و عزی برآورد گرد که تورات و انجیل منسوخ کرد

نصیحت کسی سودمند آیدش که گفتار سعدی پسند آیدش

یتیمی که ناکرده قرآن درست کتب خانه ی چند ملت بشست

جهان آنٍ تو و تو مانده عاجز ز تو محرومتر کس دیده هرگز

جهان را نیست مرگ اختیاری که آن را از همه عالم تو داری

چون درشتی می کند دشمن تو نرمی پیشه کن نرمی از دل کینه ها بیرون یکایک می کند

خوش باش کسی مانع آ زادگی ات نیست عالم همه را هست گر از خویش برآیی

عیبم مکن به رندی و بدنامی ای فقیه کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم

عیب می جمله بگفتی هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند

عجب از لطف تو ای گل که نشینی با خار ظاهرا مصلحت وقت در آن می بینی

علوم دین ز اخلاق فرشته ست نباشد در دلی کاو سگ سرشته ست

فرصت شمر طریقه ی رندی که این نشان چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست

فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی

کشکول فقر شد سبب افتخار ما ای یار دلفریب بیفزای افتخار

گوشه ی چشم رضایی به منت باز نشد این چنین عزت صاحبنظران می داری

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم

وجود پشه دارد حکمت ای خام نباشد در وجود تیر و بهرام