xxx

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ همه را نعره زنان جامه دران میداری

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت به غمزه مساله آموز صد مدرس شد

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست تر دارند جوانان سعادتمند پند پیر برنا را

هواخواه توام جانا که می دانم که می دانی که هم نادیده می بینی و هم ننوشته می خوانی

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است ما کجاییم و ملامت گر بیکار کجاست

هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد در خرابات نپرسند که هشیار کجاست

همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود که ز بند غم ایام نجاتم دادند

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده عالم دوام ما

هرکه را خوابگه آخردوسه مشتی خاک است گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

هنگام تنگ دستی در عیش کوش و مستی کاین کیمیای هستی قارون کند گدارا

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی به پیام آشنایی بنوازد آشنا را