xxx

سخن چون برابر شود با خرد روان سراینده رامش برد

سر پر ز شرم و بهایی مراست اگر بی گناهم رهایی مراست

سمیعی و بصیری حی و گویا بقا داری نه از خود لیکن از انجا

سر الب ارصلان دیدی ز رفعت رفته بر گردون به مروا تاکنون در گل تن الب ارصلان بینی

سجده نتوان کرد بر آب حیات تا نیابم زین تن خاکی نجات

سر نشتر عشق بر رگ روح زدند یک قطره فرو چکید و نامش دل شد

سرسبزترین بهار تقدیم تو باد آوای خوش هزار تقدیم تو باد

سر من از ناله ی من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق

شب تیره بلبل نخسپد همی گل از باد و باران بجنبد همی

شیر حقم نیستم شیر هوا فعل من بر دین من باشد گوا

شخصی به هزار غم گرفتارم در هر نفسی به جان رسد کارم

شهریا را بی جبیب خود نمی کردی سفر این سفر راه قیامت می روی تنها چرا

شهریارا اگر آیین محبت باشد چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینی