xxx

فلک جز عشق محرابی ندارد جهان بی خاک عشق آبی ندارد

فریب جهان را مخور زینهار که در پای این گل بود خارها

کسی کو خرد را ندارد ز پیش دلش گردد از کرده ی خویش ریش

که داند که بلبل چه گوید همی به زیر گل اندر چه موید همی

کسی کو هوای فریدون کند سر از بند ضحاک بیرون کند

کرده گلو پر زباد قمری سنجاب پوش کبک فرو ریخته مشک به سوراخ گوش

کسی کو عقل دوراندیش دارد بسی سرگشتگی در پیش دارد

کدامین فکر ما را شرط راه است چه گاهی طاعت و گاهی گناه است

کهتری را که مهتری یابد هم بدان به چشم کهتری منگر

که باشم من مرا از خود خبر کن چه دارد معنی اندر خود سفر کن

کشیدند در کوی دلدادگان میان دل و کام دیوارها

کز نیستان تا مرا ببریده اند در نفیرم مرد و زن نالیده اند

کی بر این کلبه ی طوفان زده سر خواهی زد ای پرستو که پیام آور فروردینی

کاهش جان تو من دارم و من می دانم که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

گر کسی وصف او زمن پرسد بی دل از بی نشان چه گوید باز

گویی بط سفید جامه به صابون زده ست کبک دری ساق پای در قدح خون زدست

گفت مستی زان سبب افتان و خیزان می روی گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست

گفت می باید تو را تا خانه ی قاضی برم گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست

گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت نزدیک است والی را سرای آنجا شویم گفت والی از کجا در خانه ی خمار نیست

گفت دیناری بده پنهان و خود را وارهان گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست

گفت از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم گفت پوسیدست جز نقشی ز پودوتار نیست

گفت آگه نیستی کز سر درافتادت کلاه گفت در سر عقل می باید بی کلاهی عار نیست

گفت باید حد زند هوشیارمردم مست را گفت هوشیاری بیار اینجا کسی هوشیار نیست

گفت من تیغ از پی حق می زنم بنده ی حقم نه مامور تنم

گل همین پنج روز و شش باشد وین گلستان همیشه خوش باشد

گویند که لحظه ایست روئیدن عشق آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد

گره را ز راز جهان باز کن که اسان کند باده دشوارها

گرچه ز شراب عشق مستم عاشق تر از این کنم که هستم