xxx

سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد دل رمیده ی ما را انیس و مونس شد

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند همدم گل نمی شود میل سمن نمی کند

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت با من راه نشین باده ی مستانه زدند

ساقیا آمدن عید مبارک بادت وان مواعید که کردی نرود از یادت

صبر کن حافظ به سختی روز و شب عاقبت روزی بیابی کام را

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را که سر به کوه و بیابان تو داده ای مارا

صبح امید که بد معتکف پرده ی غیب گو برون آی که کار شب تار آ خر شد

ثوابت باشد ای دارای خرمن اگر رحمی کنی بر خوشه چینی

سخن چون برابر شود با خرد روان سراینده رامش برد

سر پر ز شرم و بهایی مراست اگر بی گناهم رهایی مراست

سمیعی و بصیری حی و گویا بقا داری نه از خود لیکن از انجا

سر الب ارصلان دیدی ز رفعت رفته بر گردون به مروا تاکنون در گل تن الب ارصلان بینی

سجده نتوان کرد بر آب حیات تا نیابم زین تن خاکی نجات

سر نشتر عشق بر رگ روح زدند یک قطره فرو چکید و نامش دل شد

سرسبزترین بهار تقدیم تو باد آوای خوش هزار تقدیم تو باد

سر من از ناله ی من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق

صاحب تویی آن دگر غلامند سلطان تویی آن دگر کدامند