xxx

چون مورچه بی قرار از آنم تا آن مگس از شکر برانم

چو از ابر بینم همی باد و نم ندانم که نرگس چرا شد دژم

چنین است سوگند چرخ بلند که بر بی گناهان نیاید گزند

چه گفت آن سپهدار نیکو سخن که با بددلی شهریاری مکن

چرا کردند نامش عرش رحمان چه دارد نسبت او با قلب انسان

چه می گویم حدیث عالم دل تو را ای سرنشیب پای در گل

چو آیات است روشن گشته از ذات نگردد ذات او روشن به آیات

چو خود را دید یک شخص معین تفکر کرد که تا خود چیستم من

چون که مستم کرده ای حدم مزن شرع مستان را نیارد حد زدن

چه بود آغاز فکرت را نشانی سرآغاز تفکر را چه خوانی

چو خود را دید یک شخص معین تفکر کرد که تا خود چیستم من

چه باید نازش ونالش بر اقبالی و ادباری که تا بر هم زنی دیده نا این بینی نه آن بینی

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چو به دوست عهد بندد زمیان پاکبازان چو علی که می تواند که به سر برد وفارا

چو قاف قدرتش دم بر قلم زد هزاران نقش بر لوح عدم زد

چون فرود آیی به وادی طلب پیشت آید هر زمانی صد تعب

چون به دریا می توانی راه یافت سوی یک شبنم چرا باید شتافت

چو ایران نباشد تن من مباد بدین بوم و بر زنده یک دم مباد

چه فرهادها مرده در کوهها چه حلاج ها رفته بر دارها

چه دارد جهان جز دل ومهر یار مگر توده های ز پندارها

چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

چو قاف قدرتش دم بر قلم زد هزاران نقش بر لوح عدم زد

چه بود آغاز فکرت را نشانی سرانجام تفکر را چه خوانی