xxx

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

شاد بادا روح آن رندی که او بر سر کوی مغان یابد وفات

شرمم از خرقه ی آلوده ی خود می آید که به هر پاره دوصد شعبده پیراسته ام

شهر یاران بود و جای مهربانان این دیار مهربانی کی سرآمد شهریاران را چه شد

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل کجا دانند حال ما سبکساران ساحلها

شنیدم که در روز امید و بیم بدان را به نیکان ببخشد کریم

شبی بر نشست از فلک بر نشست به تمکین و جاه از ملک برگذشت

شو رو غوغایی برامد از جهان حسن او چون دست در یغما نهاد

شادی بطلب که حاصل عمر دمی ست هر ذره ز خاک کیقبادی و جمی ست

شود کوه آهن چو دریای آب اگر بشنود نام افراسیاب

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

شود او مقتدای هر دو عالم خلیفه گردد از اولاد عالم