xxx

من که شب ها ره تقوی زده ام با دف و چنگ این زمان سر به ره آرم چه حکایت باشد

مگو دیگر که حافظ نکته دانست که ما دیدیم و محکم غافلی بود

مردمی کرد و کرم بخت خداداه ی من کان بت سنگ دل از راه وفا باز آمد

ملامت گو چه دریابد ز راز عاشق و معشوق نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

ملول از همرهان بودن طریق کاروانی نیست بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود آدم آورد در این دیر خراب آبادم

مگذران روز سلامت به ملامت حافظ چه توقع ز جهان گذران می داری

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل من بکن هر آنچه توانی که جان آن داری

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست هرچه آغاز ندارد نپذیرد انجام

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم از بد حادثه این جا به پناه آمده ایم

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم دام راهم شکن طره ی هندوی تو بود

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان قال و مقال عالمی می کشم از برای تو

مهر رخت سرشت من خاک درت بهشت من عشق تو سرنوشت من راحت من رضای تو

من و انکار شراب این چه حکایت باشد غالبا این قدرم قدر و کفایت باشد

من از بیگانگان هرگز ننالم که با من هر چه کرد آن آشنا کرد

می خواه و گل افشان کن از دهر چه می جویی این گفت سحرگه گل بلبل تو چه می گویی

ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد وقت آن است که بدرود کنی زندان را

ماه شعبان مده از دست قدح کاین خورشید از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

می دمد هر کسش افسونی و معلوم نشد که دل نازک او مایل افسانه ی کیست

مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد نیت خیر مگردان که مبارک فالیست

مرغ شبخوان را بشارت باد کاندر راه عشق دوست را با ناله ی شبهای بیداران خوش است

مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد بیا ببین که که را می کند تماشایی

مرا که از رخ او ماه در شبستان است کجا بود به فروغ ستاره پروایی

ماهم این هفته شد از شهر و به چشمم سالیست حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست

می بهشت ننوشم ز جام ساقی رضوان مرا به باده چه حاجت که مست بوی تو باشم

مایه ی پرهیزگار قوت صبر است و عقل عقل گرفتار عشق صبر زبون هواست

محال است که چون دوست دارد تو را که در دست دشمن گذارد تو را

مکانم لامکان باشد نشانم بی نشان باشد نه تن باشد نه جان باشد که من از جان جانانم

مفرست پیام دادجویان الا به زبان راست گویان

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی زبامی که برخاست مشکل نشیند

مردان خدا پرده ی پندار دریدند یعنی همه جا غیر خدا هیچ ندیدند

من به سرچشمه خورشید نه خود بردم راه ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خسی بی سروپایم که به سیل افتادم او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

ما چو ناییم و نوا در ما زتوست ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست

معلوم نشد که در طربخانه ی خاک نقاش ازل بهر چه آراست مرا

می خور که زمانه دشمنی غدار است دریافتن روز چنین دشوار است

مجلس تمام گشت و به آخر رسید ما همچنان در اول وصف تو مانده ایم

مبادا چنین هرگز آیین من سزانیست این کار در دین من...

که ایرانیان را به کشتن دهم خود اندر جهان تاج بر سر نهم

مرا در دل درخت مهربانی به چه ماند به سرو بوستانی

ملت عشق از همه دین ها جداست عاشقان را ملت و مذهب خداست

من نکردم خلق تا سودی کنم بلکه تا بر بندگان جودی کنم

مکن بر نعمت حق ناسپاسی که تو حق را به نور حق شناسی

موانع تا نگردانی ز خود دور درون خانه ی دل نایدت دور